ομορφα αποσπασματα απο 4 βιβλια…..

“Θα ήθελα”, τι κουτό, σπάταλα ευγενικό και παρηγορητικό – τόσες τσαλαπατημένες ευχές σε μια λέξη. Αν ήθελα να πραγματοποιηθούν, θα χρησιμοποιούσα το απλό και κοφτό ρήμα “θέλω”. Το ρήμα που αρέσει στα παιδιά. Ξέρεις τι θα ήθελα; Να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι οι επιθυμίες απλώς υπάρχουν. Όπως υπάρχουν ρούχα. Χέρια. Μαλλιά. Τα αγγίζεις, σε αγγίζουν κι αυτό είναι όλο.
Θα ήθελα να ακολουθήσεις τη διαδρομή του μυαλού μου και να με εντοπίσεις. Γρήγορα αν είναι δυνατόν. Τώρα”.

”Θα ήθελα”, Αμάντα Μιχαλοπούλου

———————————————————-

κι ένα χαλίκι ν’ αρμολοήσεις σ’ έναν ετοιμόρροπο τοίχο
είναι σαν να στερεώνεις τον κόσμο να μην πέσει
είναι σαν να στερεώνεις την ψυχή σου να μην πέσει…

”Ο Φτωχούλης Του Θεού” – Καζαντζάκης

—————————————————————-

“Είναι κάτι νύχτες, που τ’ αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ’ ένα λουλουδάκι. Ούτ’ ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ’ όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν’ αυτές οι νύχτες, που τ’ άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν’ αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.”

”Στον ίσκιο των πουλιών”, Αλκυόνη Παπαδάκη

————————————————————

“Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει… τρέχει… ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις “όχι” στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ’ ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν’ ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο”.”

“Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν την χάνουμε. Οταν την έχουμε μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθηση της. Και την ξαναποκτούμε μόνο ότν την χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Καν’την τραγούδια,ξενύχτια. Καν’την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην την μοιρολογάς.Είναι σαν να την βρίζεις.Σαν να τη κλεινεις τον δρόμο να ξανάρθει.”

”Τοτε Που Κυνηγούσα τους Ανέμους”                                         του Μενέλαου Λουντέμη

featured image from flickr.com

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s